පෙඳ පාසි අතර පිපි
පෙනෙන නොපෙනෙන පුෂ්ප
දැනෙන නොදැනෙන තරම්
ක්ෂුද්ර සුවඳක් සැදුව
නිදාහුන් ලැගුම්හල,
වැසී යයි එකින් එක
තැවරෙමින් සෙනේ දිය
බදාමය සේ සැදී
සියුමැඟිලි තුඩ මිදෙන
පිරියම් ව සුද මැදී
ඔප වැටී තිබෙන සඳ
අසයි ඔබ
සොයම් මම
ඒ කුඩා කුසුම් ඉඩ
0 comments :
Post a Comment